บทที่ 5 5

นิชาถลันเข้ามาในห้องด้วยสภาพที่ทำให้ติณณภพต้องชะงักงัน ใบหน้าสวยที่มักจะแต่งแต้มอย่างประณีตบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตาบวมเป่ง แขนเสื้อเดรสตัวสวยมีรอยฉีกขาดเล็กน้อย และที่สำคัญคือเธอพุ่งเข้ามากอดเขาร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร

"ติณณ์ ช่วยนิชาด้วยค่ะ นิชากลัว นิชาไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใครแล้ว" เสียงหวานสะอื้นไห้ตัวสั่นเทาอยู่กับอกกว้าง

ติณณภพตกใจกับสภาพของอดีตคนรัก เขาประคองไหล่เธอให้ผละออกเล็กน้อยเพื่อสำรวจบาดแผล "เกิดอะไรขึ้นนิชา ใครทำอะไรคุณ ทำไมสภาพคุณถึงเป็นแบบนี้"

"ญาติของสามีเก่าทอมมี่ค่ะ พวกเขาบินมาจากอังกฤษ ตามมาราวีหานิชาที่คอนโด พวกเขากล่าวหาว่านิชาฮุบสมบัติของทอมมี่และขู่ว่าจะฟ้องร้องเอาคืนให้หมด เมื่อกี้พวกเขาดักรอนิชาที่ลานจอดรถ พยายามจะแย่งกระเป๋าและข่มขู่ทำร้าย นิชากลัวมากเลยรีบขับรถหนีมาหาคุณที่นี่" นิชาเล่าเรื่องราวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาไหลอาบแก้มราวกับสั่งได้

ติณณภพขบกรามแน่นด้วยความโกรธ แม้เขาจะไม่ได้รู้สึกรักนิชาเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่ในฐานะผู้ชาย เขาไม่อาจทนเห็นผู้หญิงที่เคยมีความรู้สึกดีๆ ให้กันต้องมาตกอยู่ในสภาพถูกรังแกเช่นนี้ได้

"พวกเขาทำร้ายคุณตรงไหนบ้าง บาดเจ็บหรือเปล่า" เขาสอบถามด้วยความเป็นห่วง

"นิชาโดนผลักจนล้มไปกระแทกกับรถค่ะ เจ็บข้อเท้าไปหมดเลย ติณณ์คะ นิชากลัว พวกเขารู้ที่อยู่คอนโดของนิชาแล้ว คืนนี้นิชาไม่กล้ากลับไปนอนที่นั่นแน่ๆ คุณช่วยอยู่เป็นเพื่อนนิชาหน่อยได้ไหมคะ นิชาไม่อยากอยู่คนเดียว" นิชาช้อนสายตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตามองเขาอย่างเว้าวอน สองแขนเรียวโอบกอดเอวสอบของเขาไว้แน่น

ติณณภพลังเลใจ เขาก้มมองนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่มตรงแล้ว ภรันยาคงไปนั่งรอเขาที่ร้านอาหารแล้วเป็นแน่ แต่เมื่อมองสลับกับสภาพอันน่าเวทนาของนิชา ความรู้สึกสงสารก็ตีตื้นขึ้นมาบดบังเหตุผลอื่นจนหมดสิ้น

ผู้หญิงคนนั้นก็แค่ไปนั่งรอในร้านอาหารหรูหราปลอดภัย มีเงินช้อปปิ้ง มีชีวิตสุขสบายบนกองเงินกองทองของเขา ไม่ได้เดือดร้อนอะไรเลยสักนิด ต่างจากนิชาที่กำลังถูกข่มขู่คุกคามและกำลังหวาดกลัวจนสติแตก

ในที่สุดติณณภพก็ตัดสินใจเลือกในสิ่งที่เขาคิดว่าถูกต้องตามสัญชาตญาณของการปกป้อง

"ได้ ผมจะพาคุณไปทำแผลที่โรงพยาบาลก่อน แล้วคืนนี้ผมจะเปิดห้องพักที่โรงแรมในเครือของเราให้คุณพักชั่วคราว ไม่ต้องกลัวนะนิชา พวกนั้นทำอะไรคุณไม่ได้หรอก" ติณณภพเอ่ยปลอบพร้อมกับลูบหลังเธอเบาๆ

นิชาซบหน้าลงกับอกกว้างของเขา ซ่อนรอยยิ้มร้ายกาจที่มุมปากเอาไว้มิดชิด เธอรู้ดีว่าวันนี้เป็นวันครบรอบหนึ่งเดือนของเขาและนังเด็กกาฝากนั่น และเธอก็สืบรู้มาด้วยว่าคุณปู่จองร้านอาหารหรูไว้ให้ เธอจึงจงใจจัดฉากจ้างคนมาข่มขู่ตัวเองเพื่อดึงตัวติณณภพมาไว้ข้างกาย และดูเหมือนแผนการของเธอจะได้ผลอย่างงดงาม

ที่ร้านอาหารบนดาดฟ้า ภรันยานั่งมองวิวแม่น้ำเจ้าพระยาจนแชมเปญหมดไปแล้วหนึ่งแก้ว เวลาล่วงเลยมาจนถึงทุ่มครึ่ง แต่ก็ยังไม่มีวี่แววของเจ้าบ่าวในนามของเธอ

พนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามาสอบถามอย่างสุภาพเป็นครั้งที่สาม "ขอประทานโทษครับคุณผู้หญิง จะรับเครื่องดื่มเพิ่มหรือจะให้ทางเราเริ่มเสิร์ฟอาหารคอร์สแรกเลยดีไหมครับ หรือจะรอคุณผู้ชายอีกสักครู่ครับ"

ภรันยาส่งยิ้มบางๆ ให้พนักงาน "ขอรออีกสักสิบนาทีนะคะ ถ้าเขายังไม่มาก็เริ่มเสิร์ฟได้เลยค่ะ"

"รับทราบครับคุณผู้หญิง" พนักงานค้อมศีรษะแล้วเดินจากไป ทิ้งให้ภรันยานั่งอยู่กับความคิดของตัวเอง

หญิงสาวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดหน้าจอรายชื่อผู้ติดต่อ นิ้วเรียวลังเลอยู่เหนือชื่อ 'ติณณภพ' ชั่วครู่ ก่อนจะตัดสินใจกดโทรออก เธอไม่ได้อยากจะตามจิกหรือคาดคั้นอะไร แต่ในเมื่อคุณปู่เป็นคนจองและจ่ายเงินไปแล้ว เธอในฐานะคนมาตามนัดก็ควรจะทำหน้าที่ยืนยันสถานะของอีกฝ่ายให้ชัดเจน จะได้ไม่ต้องมานั่งรอให้เสียเวลาทำมาหากิน

เสียงรอสายดังอยู่ครู่ใหญ่จนเกือบจะตัดเข้าสู่ระบบฝากข้อความ ในที่สุดปลายสายก็กดรับ

"มีอะไร" น้ำเสียงห้วนจัดและเต็มไปด้วยความรำคาญดังลอดมาตามสาย